Geschiedenis van ACAT in Vlaanderen

Op 4 juni 1979 schrijft pater Charles van der Straten van de Sint-Andriesabdij van Zevenkerken een brief naar ACAT. Dit resulteert in een intensive correspondentie tussen pater Charles en Mevrouw Antonie van As-Arioni, lid van ACAT-Nederland en stichteres van ACAT-Zwitserland. In september van dat jaar komt abrupt een einde aan de contacten met ACAT door het overlijden van pater Charles.

Het is de franciscaanse pater Dirk Slachmuylders, secretaris van de Romero-stichting, die zich in 1982 als eerste inzet voor de doelstellingen van ACAT. Er zijn dat zelfde jaar ook contacten met pater Verleye, directeur van het Europahuis Ryckevelde,
die op zijn beurt heel wat belangstelling voor ACAT aan de dag legt.

In september 1994 wordt pater Luc De Prest van de Sint-Andriesabdij van Zevenkerken, die sedert 1990 lid is van ACAT Nederland, door ACAT-Belgique benaderd met de vraag om in Vlaanderen een Nederlandstalige afdeling op te richten.

Eind oktober heeft in Brussel een samenkomst plaats tussen Mevrouw Antonie van As-Arioni en pater Luc De Prest.

Er volgt overleg met de toenmalige Abt Paul Standaert die akkoord gaat met de opzet van het project en in de abdij wordt ruimte voorzien om het secretariaat en de administratie te huisvesten.

Begin december, resulteert een bezoek aan ACAT-Nederland in de belofte van technische steun en het contact met FI.ACAT levert enkel  positieve reacties op.

Op 17 december 1994 tijdens een informele vergadering in de spreekkamer van de abdij, wordt ACAT Vlaanderen een feit.

Op 10 december 2004 wordt de de benaming gewijzigd en wordt ACAT Vlaanderen officieel
ACAT België-Vlaanderen v.z.w.